Indie oskarżają Polskę o pomaganie w "budowaniu infrastruktury terrorystycznej" w Azji Południowej

Nowe Delhi odpowiada na polską krytykę, ostrzegając Warszawę przed działaniami, które — jak twierdzi — legitymizują lub umożliwiają transgraniczną działalność bojową oraz wywieranie selektywnej presji na Indie.

Indie oskarżyły Polskę o przyczynianie się do niestabilności w Azji Południowej; minister spraw zagranicznych Indii S. Jaishankar ostrzegł Warszawę przed działaniami, które mogłyby umożliwiać funkcjonowanie — jak określa to Nowe Delhi — “infrastruktury terrorystycznej” w regionie.

Oskarżenie, wygłoszone w wyjątkowo dosadnym tonie, padło podczas dwustronnych rozmów w Nowym Delhi w poniedziałek między Jaishankarem a polskim wicepremierem i ministrem spraw zagranicznych Radosławem Sikorskim i wydawało się mieć na celu odwrócenie rosnącej europejskiej krytyki wobec pozycji polityki zagranicznej Indii.

Urzędnicy Indii przedstawili te uwagi jako odpowiedź na wcześniejsze polskie oświadczenia krytyczne wobec międzynarodowych powiązań Nowego Delhi, w szczególności jego utrzymujących się powiązań gospodarczych z Rosją w czasie wojny w Ukrainie.

W swoich uwagach wstępnych Jaishankar powiedział: “Polska musi wykazać zerową tolerancję wobec terroryzmu i nie może przyczyniać się do zasilania terrorystycznej infrastruktury w naszym regionie” — słowa, które według analityków odzwierciedlają długoletnie dążenie Indii do przedstawiania sporów dyplomatycznych jako zagrożeń bezpieczeństwa.

Obserwatorzy twierdzą, że uwagi podkreśliły coraz bardziej defensywną postawę Nowego Delhi, które stoi pod presją rządów zachodnich w sprawach związanych z Ukrainą, handlem energetycznym i prawami człowieka.

Źródła tarcia

Urzędnicy Indii stwierdzili, że komentarze były ripostą na polskie oskarżenia, jakoby zakupy energii przez Indie wspierały finansowanie wojny Rosji — zarzut, który Nowe Delhi odrzuciło, ale który zyskał poparcie w całej Europie.

Zamiast odnosić się do istoty tych obaw, Indie argumentowały, że są niesprawiedliwie piętnowane, mimo że państwa europejskie w przeszłości utrzymywały znaczące więzi gospodarcze z Moskwą.

Jaishankar powiedział, że poruszał te zastrzeżenia wobec Sikorskiego podczas wcześniejszych spotkań, między innymi w Nowym Jorku i Paryżu, nalegając, że Indie są poddawane selekcyjnym naciskom politycznym.

Sikorski jednak unikał akceptacji szerszego ujęcia Indii, zgadzając się jedynie w ogólnych słowach co do potrzeby przeciwdziałania transgranicznemu terroryzmowi.

“Zgadzam się z tobą w pełni w kwestii konieczności walki z transgranicznym terroryzmem” — powiedział, wskazując na ostatnie akty sabotażu i podpaleń w Polsce, które władze powiązały z działalnością wrogich państw.

Uwagi polskiego ministra sugerowały szersze europejskie zaniepokojenie zagrożeniami hybrydowymi, a nie potwierdzenie indyjskich twierdzeń dotyczących Azji Południowej.

Sikorski również przyznał problem “selektywnego celowania”, ale rozszerzył dyskusję poza Indie. Ostrzegł, że rosnące naciski gospodarcze i spory celne mogą zagrozić stabilności światowego handlu, nie popierając jednak wprost zarzutów wysuwanych przez Nowe Delhi.

Szerszy kontekst

Wymiana zdań uwidacznia narastające tarcia między Indiami a kilkoma państwami europejskimi w sprawie Ukrainy, egzekwowania sankcji i bezpieczeństwa energetycznego. Indie argumentują, że kontynuacja importu rosyjskiej ropy jest koniecznością gospodarczą, podczas gdy krytycy twierdzą, że Nowe Delhi korzystało z przecenionej energii, unikając jednocześnie politycznych kosztów, które ponoszą rządy zachodnie.

Urzędnicy europejscy coraz częściej kwestionują to, co postrzegają jako próbę Indii pogodzenia partnerstw strategicznych z ekonomicznym oportunizmem, oczekując jednocześnie dyplomatycznego poszanowania w kwestiach bezpieczeństwa w Azji Południowej.

Napięcia dodatkowo wzrosły, gdy Polska podczas wspólnego oświadczenia z Pakistanem w czasie wizyty Sikorskiego w Islamabadzie w zeszłym roku wspomniała o Kaszmirze — co spotkało się z ostrą krytyką Indii.

Podczas gdy Nowe Delhi podkreśla, że kwestia Kaszmiru jest wyłącznie sprawą dwustronną, Pakistan nadal domaga się międzynarodowego zaangażowania, powołując się na rezolucje ONZ — co, jak twierdzą niektórzy europejscy urzędnicy, nie może zostać zignorowane.